Interview met Hilde en Liesbeth Vandersmissen over koken op Rock Werchter

Hilde en Liesbeth Vandersmissen, de Hoogstraatse kamp- en kookmoeders van Rock Werchter.

Verleden jaar kwam de legendarische rockband The Rolling Stones afgezakt naar de festivalweide in Werchter tijdens TW Classic. Al jaren lang can I get no satisfaction, dus trok ik met het vrouwtje richting Leuven om The Stones voor het eerst live aan het werk te zien. Dikkenekken die we zijn, waren we uitgenodigd bij de vips. Het ontvangst op het festival was eddy-walliaans FANTASJTISJ!

Groot was echter mijn verbazing dat er op die chique locatie blijkbaar een Hoogstraatse invasie aan de gang was. Overal kwam ik bekende lokale gezichten tegen. Wat bleek? De catering van het festijn werd verzorgd door een Hoogstraats bedrijf: Feestservice Vandersmissen. Niemand minder dan Hilde en dochter Liesbeth zwaaiden daar de pollepel.

Dat was een verrassing om letterlijk duimen en vingers af te likken. Waar ik aanvankelijk van plan was om voor de Hoogstraatse Maand poplegende Mick Jagger te interviewen, leek het mij plots veel leuker om in de plaats daarvan moeder en dochter Vandersmissen aan de tand te voelen. Sorry Mick, ook de liefde van de modale HM-reporter gaat door de maag.

Feestservice Vandersmissen is kind aan huis op het grootste pop-en rockfestival ter wereld als vaste cateraar voor Rock Werchter, TW Classic en Werchter Boutique. "Wauw" hoor ik u denken. Maar wist u ook, beste lezer, dat moeder en dochter Vandersmissen elk jaar bijna 2 maanden backstage kamperen in een container op de festivalweide? En dat Hilde daar al zeven jaar de plak zwaait als kamp- en kookmoeder van Rock Werchter?

Met een cavatje in de hand en een amuse-gueule in onze smikkel, stelden wij de vragen.

Hoe hebben Rock Werchter en Feestservice Vandersmissen elkaar gevonden?

Liesbeth: "Rock Werchter is na 41 jaar nog altijd een gigantisch succesverhaal. Sinds de overname door Live Nation barst het festival uit zijn voegen en worden er strengere eisen gesteld. De organisatie verwacht van de catering een maximum aan professionaliteit, zowel in service en bedrijfszekerheid als op het vlak van voedselveiligheid. Feestservice Vandersmissen had in het verleden al een sterke naam opgebouwd als cateraar van grote evenementen. Van het één kwam het ander. In 2007 kregen wij het verzoek om de catering van de VIP te verzorgen voor TW Classic. En het jaar nadien mochten wij ook voor de crew van Rock Werchter gaan koken. Sindsdien zijn wij al zeven jaar op rij vaste cateringpartner van Rock Werchter, TW Classic en Werchter Boutique."

Hoeveel mensen moeten jullie op die festivals van eten voorzien?

Hilde: "Dat varieert. Voor Rock Werchter verzorgen wij tijdens de eerste dagen van de opbouw een lunch voor 50 crewleden. In een volgende fase komt daar het ontbijt bij. Naargelang de opbouw vordert, wordt de crew steeds groter, net als het menu. Tijdens de vier festivaldagen koken wij ongeveer voor 2000 medewerkers per dag. Voor de VIP- genodigden van TW Classic koken wij een feestelijk menu voor 5000 personen en tijdens Rock Werchter zijn dat vier dagen van telkens 750 couverts."

Koken jullie ook voor de podiumartiesten?

Hilde: "Neen, dat is een totaal ander vakgebied. De culinaire grillen van de vedetten zijn niet compatibel met het werk wat wij doen op het festival. Die twee werelden zijn volledig gescheiden."

Ontmoeten jullie die wereldvedetten backstage wel eens?

Liesbeth: "Neen, die worden vakkundig afgeschermd en komen en gaan via afgeschermde en streng bewaakte routes. De jonge gasten die voor ons werken proberen natuurlijk een glimp op te vangen van hun idolen, maar ons interesseert dat niet. Het gebeurt ook zelden dat wij iets van de show meemaken."

Hilde: "Al maken we voor The Rolling Stones natuurlijk graag een uitzondering (lacht). Wat wil je: terwijl anderen uit de bol gaan, moeten wij keihard werken. Na een dubbele shift, is mijn kaars uit. Dan lig ik tijdens laatavond-optredens het liefst in mijn container in mijn beddeke. Soms luister ik van daaruit naar de groep die 100 meter verder op het podium staat te spelen... (met een brede glimlach) maar dan wel, via de live-uitzending van Studio Brussel op mijn koptelefoon."

Hoe begint een mens nu aan zo'n gigantische job als Rock Werchter?

Liesbeth: "Uiteraard wordt zoiets meer dan een jaar van tevoren ingepland. Afspraken met leveranciers en medewerkers zijn meestal meerjarencontracten. Door de zeer goede samenwerking met de professionals van Live Nation en door onze jarenlange ervaring met grote cateringopdrachten, verloopt de voorbereiding uiterst planmatig en gesmeerd. Het feit dat alle partners over veel ervaring beschikken, is ook zeer belangrijk. Administratief ben ik, naast al onze andere opdrachten, het hele jaar door bezig met de voorbereiding."

Is Feestservice Vandersmissen tijdens het festival dan ook nog op andere fronten aan de slag?

Liesbeth: "Ja, al stellen wij een limiet. Wil je kwaliteit blijven leveren, dan moeten wij dat met ons eigen bedrijfsteam kunnen opvolgen. Daarom nemen we tijdens het festival hoogstens twee andere evenementen aan. De grootte van het feest is daarbij niet bepalend, wel de complexiteit ervan. Of wij nu moeten koken voor 100 of voor 500 man, maakt niet uit. Onze capaciteit en onze infrastructuur in Hoogstraten zijn daar ruimschoots op voorzien."

Elk jaar in mei begint Werchter voor jullie ongetwijfeld te kriebelen. Welk gevoel geeft dat? Stress?

Hilde: (aarzelend) "Neen, Werchter is als een grote stofzuiger. Ik word er jaarlijks naartoe gezogen. Ik doe dit al zeven jaar en weet wat mij te wachten staat. Acht weken lang draag ik een zeer grote verantwoordelijkheid, maar ook dat ben ik gewend. Verder kan ik terugvallen op een aantal technische routines en werkschema's. De fysieke belasting is natuurlijk zwaar en ik word er niet jonger op. De job is zeer veeleisend en het zijn lange werkdagen. 'Werken met mensen' doe ik graag. Dat zorgt wel eens voor problemen, maar die zijn er om op te lossen. Ik heb daar alle vertrouwen in. Om eerlijk te zijn, kijk ik er al een beetje naar uit om iedereen in Werchter terug te zien."

Vanaf wanneer komen jullie in actie op het terrein?

Hilde: "Ik vertrek dit jaar op 26 mei voor een periode van 7 à 8 weken naar Werchter. Van bij de eerste dag van de opbouw zijn wij aanwezig. De keukentent is de eerste tent die moet worden opgebouwd. Als het weer tegenzit, dan staan wij daar als koeien te ploeteren in de modder. Na de keuken- en de cateringtent, worden onze drie wooncontainers opgesteld, zodat wij daarin ons tijdelijk huisje kunnen installeren: twee kleine slaapvertrekken, een klein badkamertje, een kitchenette, een zithoek en een bureau. Al ons persoonlijk hebben en houden voor Werchter staat bij ons in het bedrijf permanent klaar in plastic boxen, zodat we in minder dan geen tijd ginder onze draai vinden. (lacht) Wij hebben zelfs een paar vaasjes bij, hé Liesbeth, met daarin wat namaakbloemen om het een beetje gezellig te maken (moeder en dochter knikken instemmend)".

Hoe lukt dat om van de ene op de andere dag de luxe thuis te moeten inwisselen voor een container in de wei?

Hilde: (aarzelend) "Dat valt wel mee. Liesbeth en ik, wij zijn het ondertussen gewend om onze plan te trekken. En dat kunnen wij goed, hé (luid gegiechel). Vanuit Hoogstraten wordt al het mobiele keukenmateriaal aangevoerd. Dat moet worden opgesteld volgens een weldoordacht plan. Die keuken is een soort eetfabriek. Alles moet kloppen als een bus. Er moet niet alleen snel en efficiënt in kunnen gewerkt worden, ook de veiligheid is van belang. Kortom, ons Liesbeth en ik hebben onmiddellijk onze handen vol met organiseren en controleren. Voor heimwee naar huis, is er geen plaats."

Moeten jullie zelf voor de hele keukeninstallatie zorgen?

Hilde: "Ja, alle machinerie, alle werktafels, alle zelfbedieningstogen, borden, bestek... Alles wordt aangevoerd vanuit ons bedrijf in Hoogstraten. Wij werken in de keuken zoveel mogelijk met ons eigen materiaal en in de service zo weinig mogelijk met wegwerpmateriaal. Dat wordt erg gewaardeerd."

Liesbeth: "Wij horen in Werchter als het ware bij de familie en ons ma is de kookmoeder. De eerste weken is er nog tijd om de Sus & Klusploeg te soigneren en te bemoederen. Dat is een speciale interventiecrew die op Pukkelpop begonnen is en nu opereert op alle festivals. Ons ma krijgt van die gasten alles gedaan. In de beginjaren hadden wij geen 'koude keuken' om al onze koude gerechten klaar te maken. Dus deed ons ma dat in een koelcontainer van een camion. Op initiatief van de festivaldirectie heeft de crew het jaar nadien met containers en zware aircoolers voor ons een koude keuken geconstrueerd. Ook zijn er op hun initiatief extra voorzieningen gekomen zodat bij zware regenval onze keukentent niet onder water loopt, er geen etensresten kunnen wegspoelen en dat het kuiswater wordt afgevoerd via afvoerputjes. Op die manier is het plezant samenwerken."

Ik heb het gevoel dat jullie als moeder en dochter twee witte raven zijn in het overwegend mannenbastion van de Werchter-crew.

Liesbeth: "Op het terrein lopen in het begin niet zoveel vrouwen rond. Dat heeft vooral te maken met de aard van het werk. Fysiek zwaar, zeer technisch, veel machines, niet zonder gevaar... Het is voor een vrouw ook niet zo vanzelfsprekend om met de crew van festival naar festival te trekken gedurende een half jaar. Zodra het fijnere werk aan de orde is, zie je meer vrouwelijke crewleden verschijnen. De catering trekt standaard veel vrouwelijk interimpersoneel aan. Ook bij de directie en in de administratie staan vrouwen meer dan hun mannetje."

Jullie werken en wonen 7 weken op het terrein. Midden tussen de opbouwwerken, tussen het lawaai van generatoren en loeiharde decibels vanop de podia. Kom je zo nog toe aan voldoende rust en slaap?

Hilde: "Behalve de eerste week, is het er nooit stil. Altijd hoor je motoren draaien en rijden er heftrucks en camions over de bouwwerf. In de eindfase wordt er omzeggens dag en nacht gewerkt. In Werchter is het nooit rustig. Tijdens de optredens hebben wij in onze wooncontainers vooral last van de basgeluiden. De muziek op de podia moet verplicht stoppen om 2 uur. Maar na een zware werkdag van 16 uren val je heus wel vanzelf in slaap. Liesbeth en ik nemen trouwens onze slaapmatras van thuis mee naar Werchter. Want niets is zo erg dan in den vreemde in een oncomfortabel bed te moeten slapen."

Nooit eens heimwee naar huis. Of gewoon de drang om er eens tussenuit te zijn.

Hilde: "Ons sociaal leven staat in die periode sowieso op een zeer laag pitje. Af en toe gaan we eens over huis om privézaken te regelen. Thuis kunnen we al eens een bad nemen in plaats van een containerdouchke in Werchter. Zodra het echter druk wordt op de festivalweide moeten de kapiteins op het schip blijven. Het doet dan deugd dat er sporadisch al eens familie of vrienden op bezoek komen of dat we tussen het festivalpubliek mensen van Hoogstraten tegenkomen."

Als de opbouw in volle zwier is, wanneer begint en eindigt dan jouw werkdag?

Hilde: "Mijn wekker loop af om 5 uur want om 6 uur moeten de ontbijtbuffetten worden klaargezet. Dat is de start van een hectische werkdag die eindigt met het dinerbuffet dat open is tot 19.30 uur. Als alles opgeruimd is en wij eindelijk klaar zijn met de service zijn we alweer een uur verder. Dan nog de administratie afwerken, bestellingen doorgeven, de planning voor de volgende dag overlopen... In Werchter is mijn werkdag pas gedaan om 22 uur. Ik probeer wel na de middagshift even een rustpauze te nemen, maar dat lukt niet altijd."

Hoeveel volk hebben jullie aan het werk staan in Rock Werchter?

Liesbeth: "Tijdens de opbouw werken we met drie mensen. Tijdens het festival staan twee koks in de warme keuken en ons Tinne met vier studenten in de koude keuken. Voor de service wordt gewerkt in twee shiften met twintig jobstudenten."

Worden alle gerechten klaargemaakt in jullie keuken op het festivalterrein?

Liesbeth: "Neen, dat is enkel in het begin. Dan is de crew nog beperkt en doen we maar twee shiften. Zodra de terreincrew volledig is met 120 man, rijden onze camions dagelijks heen en weer. 's Avonds worden alle bereide maaltijden met koelwagens van Hoogstraten naar Werchter gebracht, om dan 's anderendaags in de festivalkeuken te worden afgewerkt. De camions brengen alle gebruikte borden en bestek mee terug naar huis. Die gaan in Hoogstraten door onze afwasstraat. De potten en pannen zijn handwas en blijven ginder."

Van Hoogstraten naar Werchter, dat is al gauw een dik uur rijden. Nooit logistieke problemen gehad omwille van files en verkeersdrukte?

Liesbeth: "Op de eerste festivaldag is er gegarandeerd geen doorkomen aan. Dat heeft ons in de beginjaren enorm veel stress en miserie bezorgd. Wij hebben zelfs ooit een beroep moeten doen op politie-escorte om ons te begeleiden. Ondertussen huren wij trailers met koelcellen om alles comfortabel en veilig op zijn plaats te krijgen. Zo hebben de etenswaren niet te lijden van enig oponthoud tijdens het transport."

Al andere rampscenario's meegemaakt?

Hilde: "(grijpt naar de tafelrand) Gelukkig niet, hout vasthouden. Je moet natuurlijk altijd alert blijven omdat er onverwachte dingen kunnen gebeuren. Het weer is in ons vak een zeer onberekenbare factor die behoorlijk parten kan spelen. Op een festival kan je de ene dag staan te werken in het slijk en de volgende dag in de tropische zon. Zie maar wat er in Pukkelpop gebeurd is. Ik mag er niet aan denken."

Liesbeth: "Tegen dergelijke natuurrampen is niemand opgewassen. Zomerse hitte is voor ons de ergste vijand omdat die de voedselveiligheid in gevaar brengt. Dat vraagt extra waakzaamheid, strenge werkprocedures en voortdurende controle."

Met zoveel medewerkers en gelegenheidspersoneel zullen er af en toe wel wat akkefietjes zijn.

Liesbeth: "Uiteraard, maar ons ma en ik zijn er dan om dat met de mensen uit te praten en op te lossen. Ik heb al wel eens iemand van het personeel in het ziekenhuis moeten afleveren wegens een klein arbeidsongeval. Maar al bij al zijn we tot nog toe van ernstige accidenten gespaard gebleven."

Hilde: "Ik waarschuw alle medewerkers, en vooral de jobstudenten, om niet over de schreef gaan als 's avonds het werk gedaan is. Vooral tijdens de festivaldagen wordt er stevig gefuifd op het terrein en wordt er vaak te diep in het glas gekeken. Na al die jaren staat mij nog haarscherp voor de geest hoe ik ooit een jobstudente heb aangetroffen in comateuze toestand als gevolg van overmatig drankgebruik. Ik heb dat wel mogen gaan uitleggen aan die ouders, hé. Ook al doe je er alles aan om dergelijke misbruiken te voorkomen, als zoiets gebeurt, voel je dat aan alsof je persoonlijk gefaald hebt."

Wat als jullie ziek vallen?

Hilde: "Awel, dat is in die zeven jaar nog nooit gebeurd. De lucht in Werchter moet echt wel van goede kwaliteit zijn. Ons Liesbeth en ik, wij zijn uiteraard mekaars back-up. Al zijn onze taken verdeeld, we vullen elkaar aan. Ons Liesbeth doet het personeelsbeleid, de afspraken en de administratie. Ik doe de keuken, de organisatie van de service en de algemene supervisie. Omdat we allebei de nodige ervaring hebben, kunnen we in geval van nood elkaar depanneren."

Ongetwijfeld gebeuren er op zo'n festival wel eens minder leuke dingen?

Liesbeth: "Samen met de directie van het festival hanteren wij een zeer strenge policy. Wie zich met drugs bezighoudt, kan niet goed functioneren binnen de crew, betekent een gevaar voor zichzelf en voor de anderen en kan sito presto zijn boeltje pakken. Als personeelsverantwoordelijke is het ondermeer mijn taak om toe te zien op het goed functioneren van al onze mensen. Daarom organiseren wij vooraf in Hoogstraten een preventiecampagne en infosessie om iedereen voor te bereiden op de 'rollercoaster van Rock Werchter"

Hilde: "Er hangt tijdens het vierdaags festival zoveel ambiance in de lucht, dat je elke avond wel ergens een bed vindt om de nacht gezellig door te komen (lacht). Welkom in het leven zoals het is. Wie bij ons komt werken, heeft zich echter aan de regels te houden. Met wat mensen in hun privé tijd doen, hebben wij uiteraard geen zaken. Maar als de job eronder lijdt, ben ik onverbiddelijk. Ik weet dat sommigen vinden dat ik veel te streng ben. Maar zonder discipline waren we nooit geraakt waar we nu staan.

Hilde, wat maakt jouw de kampmoeder van Rock Werchter?

Hilde: "(lacht verlegen) Een kampmoeder? Dat doet me denken aan ksa- en chirokampen. (lachend) Werchter is geen vakantiekamp maar een werkkamp. De crew wordt hier stevig in de teugel gehouden. Tijdens de opbouw neemt de organisatie bewust wat afstand omdat er geen plaats is voor zottigheden en andere escapades. Iedereen moet op tijd in zijn bed liggen om 's morgens gezond en wel weer aan de slag te kunnen. Natuurlijk is er op tijd en stond plaats voor gezelligheid en plezier. En daar hoort wat mij betreft een lekker hapje en een drankje bij. Als er iemand jarig is, dan bak ik een taart. Of ik laat bitterballen aanrukken in de bar. Verleden jaar viel de opbouw samen met het wereldkampioenschap voetbal. Na een match van de Belgen heb ik de crew getrakteerd op frites met stoofvlees."

Liesbeth: "Ons ma is gewoon 'goed zot'. Ze staat altijd klaar voor haar grote Werchter- familie. Zoals het een echte kampmoeder past, vindt zij dat haar gasten goed moeten eten. Geen rommel en fastfood, maar lekkere degelijke kost, zoals thuis. Hoe dikwijls is zij niet het aanspreekpunt voor gewone huiselijke dingen. Wat eten we vandaag? Dat lust ik niet graag. Krijgen we vanavond in de bar nog eens hotdogs? Als die gasten in de nok van een tent zitten te zweten, zal zij met ijsjes rondgaan, bezorgd als zij is voor haar mannen.

Zou het kunnen dat al die mensen nood hebben aan 'een beetje thuis'?

Hilde: "Je zou het ze niet aangeven, maar dat is inderdaad zo. Het zijn mensen van allerlei slag, avonturiers, studenten, globetrotters, idealisten, hippies... ze zijn een half jaar van huis weg en trekken de wereld rond van festival naar festival om te werken, om op- en af te bouwen tegen de tijd. Gedurende twee maanden zijn we allemaal een beetje familie van elkaar. Daarom kan een toevallige babbel over koetjes en kalfjes zo'n deugd doen. Of een schouderklopje als er iemand eenzaam is of heimwee heeft. Een sterk kopje koffie als iemand overslapen is. Of een luisterend oor als er problemen zijn."

Ik kan me voorstellen dat er bij de opbouw van zo'n festival veel leuke anekdotes rondgaan...

Liesbeth: "Neen, toch niet. Overdag is er weinig plaats voor zottigheid. En 's avonds zit iedereen stikkapot. Dat zie je bij ons op de Antilliaanse Feesten ook. Het werk is zeer zwaar en vraagt veel concentratie. Een ongeluk is zo gebeurd. In principe stopt de crew om zes uur 's avonds. Vroeger trokken die gasten dan naar een geïmproviseerde bar in het bos om daar in de drank te vliegen. Met 's anderendaags natuurlijk een kater en een houten kop. Uit veiligheidsoverwegingen heeft de directie backstage nu zelf een bar ingericht voor de crew. Die is open van 17.30 uur tot 1 uur. Zo blijft alles beter onder controle."

Hilde: "In de beginjaren toen het popfestival nog een avontuur was van jonge gasten, ging het er allemaal wat losser en plezanter aan toe. Nu is Rock Werchter een mega- onderneming geworden. Met een organisatie als een machine, die loopt als een trein. Alles volgens planning. Alles 'just in time'. Buitenstaanders hebben vaak het idee dat het alle dagen kermis is in Werchter. Maar dat is niet zo. Het is daar achter de schermen keihard werken voor iedereen. Veel mensen kunnen dat niet volhouden. Crewleden en roadies zijn een slag apart die van festival naar festival trekken. Je ziet dan meestal ook elk jaar diezelfde vertrouwde gezichten en figuren terug. Daar zitten allerlei vreemde vogels bij van divers pluimage."

Houden jullie tijdens het jaar nog contact met die mensen?

Hilde: "Ik eigenlijk niet. Als het festival gedaan is, scheiden onze wegen. Op het einde organiseren wij een grote barbecue voor alle medewerkers. Het afscheid is soms erg emotioneel. Het is nog maar de vraag of je mekaar volgend jaar terug zult zien. Soms bereikt je maanden later het bericht dat er iemand ernstig ziek is en definitief moet afhaken, of erger nog, overleden is. Daarom is iedereen blij als we het jaar nadien de vertrouwde crewleden op de wei weer zien verschijnen."

Liesbeth: "Ik hou via facebook nog wel contact met enkel mensen uit de crew. Zo verneem ik wel eens dat er een kindje geboren is, of dat er iemand getrouwd is, of iemand met pensioen gaat. Tenslotte leef je elk jaar 8 weken intensief samen."

Hilde: "Al zie of hoor je mekaar tijdens het jaar niet, toch zijn er ondertussen enkele mensen bij de crew die haast vrienden geworden zijn. Zo komt er elke morgen in Werchter een Spaanse heftruckchauffeur met een fluoroze sic in mijn keuken een babbeltje doen bij een kop koffie, alsof ik zijn moeder ben. Een andere chauffeur heeft steeds zijn fototoestel onder handbereik en trekt van op zijn heftruck artistieke foto's van het leven op de festivalweide. Of die sterke beer die ondertussen MS gekregen heeft en in een rolstoel zit. Hij is nog steeds present en doet nu bureelwerk."

Tot slot, wat is na al die jaren voor jullie het mooiste moment van Rock Werchter?

Liesbeth: (met een brede glimlach) "Ons ma en ik die, na het werk op de laatste dag van het festival, glaasje wijn in de hand, backstage met onze rug tegen een container zitten uit te rusten. Midden tussen de feestvreugde van 100.000 festivalgangers, kijken wij daar elk jaar zwijgend op ons privé-eilandje met ons tweetjes naar de donkere hemel."

Hilde: "Tot dan plots boven onze hoofden als finale het grote vuurwerk losbarst. Alsof dat speciaal voor ons alleen is. Dat gelukzalig gevoel willen wij voor geen geld missen."

En dan is het plots allemaal voorbij... Terug naar huis.

Liesbeth: "Inderdaad. Het duurt zes weken van hard labeur om alles op te bouwen. Veertien dagen na het festival is de festivalweide weer leeg en staan we terug waar we begonnen zijn. The carnaval is over. Dat is een zeer vreemd gevoel."

Hilde: "Op de laatste dag organiseren wij als afscheid van het festival en van elkaar een groot barbecue-festijn. Dat is super plezant maar ook een beetje triest. Iedereen gaat nadien zijn eigen weg en onze kampfamilie valt voor een jaar uit elkaar. Dat doet zeer."

Toch ook content dat het weer voorbij is en alles goed verlopen is, mag ik hopen?

Hilde: "Ja, natuurlijk. Maar gek genoeg wordt dat overschaduwd door de tristesse dat het 'over and out' is. Ik heb daar echt moeite mee. Die acht weken op de wei in Werchter brengen iets teweeg dat uniek is en dat ik niet kan missen."

Liesbeth: 'Ik heb dat ook wel al mis ik vooral de vrienden van Werchter."

Hilde: "Ik moet serieus afkicken. Het valt niet mee om weer te wennen aan het leven in Hoogstraten en aan thuis. Echt waar, ik zie daar drie weken van af (lacht verontschuldigend). Geen modder meer en geen zand... maar terug luxe en stilte. Kan je geloven dat ik daar in het begin niet tegen kan."

Liesbeth en Hilde kijken elkaar aan en proesten het uit. Ze knikken allebei naar mij als een excuus voor hun meisjesachtig gegiechel. Maar het is wel allemaal waar en bittere ernst. Ondertussen is er gelukkig een oplossing gevonden om Hilde te laten afkicken van Werchter. Hilde trekt achteraf met manlief Marc Vandersmissen op vakantie naar Frankrijk. Neen, niet in een poepchic hotel. Dat is veel te eentonig, veel te rustig en veel te gemakkelijk. Hilde wil na Werchter op vakantie in een appartement. Zij moet nog kunnen werken, kunnen koken en wassen en plassen. Dat is haar manier om uit te bollen.

Ligt het aan mij, of ligt het aan haar? Het is mannen niet gegeven om vrouwen echt te begrijpen. Van één ding ben ik echter 100% zeker. Onze Hoogstraatse kamp- en kookmoeder van Rock Werchter is een 'specialleke'. Eén uit de duizend. En dat weten Schueremans & Co maar al te goed. Liesbeth en Hilde, veel succes en 'keep on rocking' op Rock Werchter. (jamar)

Deel deze pagina

met je vrienden

Ontdek meer

Zo kies je de perfecte trouwlocatie

Zo kies je de perfecte trouwlocatie

24 augustus 2017

Je huwelijk plannen begint bij het vinden van een geschikte trouwlocatie. Met deze praktische tips vind je in no-time de perfecte locatie voor jouw grote dag!

Lees verder

Recepten voor een geslaagd feestmaal

Recepten voor een geslaagd feestmaal

21 december 2016

Geen idee wat je wil klaarmaken voor je gasten met de feestdagen? Laat je inspireren en tover een overheerlijke hertenragout op tafel!

Lees verder

Lente op je bord in maart

Lente op je bord in maart

17 maart 2017

Weet je niet wat klaar te maken? We helpen je met een gemakkelijk recept, bereid met de lekkerste seizoensgroenten van maart.

Lees verder

Benieuwd naar onze service voor jouw event?

Laten we samen aan tafel zitten voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Neem contact op